سفارش تبلیغ
صبا ویژن

نکته نگار

نشان هفتاد زخم شمشیر بر پیکر سرور شهیدان

                  نشان هفتاد زخم شمشیر بر پیکر سرور شهیدان

ماجراى کشته شدن امام حسین علیه السلام از وقایعى است که بسیار مورد توجه ، قرار گرفته و تقاضا براى آگاهى از شرح ماجرا ، فراوان  بوده است و این  باعث شده که افراد مطلع ، مورد پرسش قرار گیرند .

 در سالهاى واپسین ماجرا ، مردم به شاهدان واقعه و خاندان امام مراجعه مى‏کردند و آنان نیز شرح ماجرا باز مى‏گفتند ( = مقتل گویى مى‏کردند). در این راستا ، گزارشهاى  فراوان  مشهورترین شاهد و گزارشگر عاشورا ، یعنى «حمید بن مسلم»  مورد توجه کسانى چون ابو مخنف قرار گرفت و در اثر مکتوب وى که در باره حادثه عاشورا است ، گردآورى شد و به متقاضیان عرضه شد.

 همچنین گزارش‏هایى از مراجعه مردم به امام باقر  و امام صادق علیهما السلام  براى آگاهى یافتن از شرح ماجراى کربلا و پاسخ‏هاى ایشان به دست ما رسیده است .

 با افزایش گزارشهاى  عرضه شده در باره این حادثه ، زمینه تالیفات مستقل دراین زمینه فراهم شد. نام کسانى چون اصبغ بن نباتة (از اصحاب أمیر المؤمنین) ، جابر بن یزید جعفى (م 128) ، عمار بن اسحاق دهنى (م133) ، جعفر بن عفان طائى (م 150 )و مشهورترین آنها ابو مخنف ( م 158) در بین پیشگامان این نوع تالیف ، به چشم مى خورد . عموم این تالیفات با نام «مقتل الحسین» شناخته مى‏شدند . در گزارش واقعه کربلا ،تاریخ نگاران بزرگ قرون چهار و پنج  ، بهره‏هاى فراوانى از این مقتل‏هاى اولیه ، برده‏اند.

ما در این جا  برای نمونه ، یک حدیث از امام صادق در باره کشته شدن امام حسین علیه السلام می آوریم :

معاذ بن مسلم می گوید : از امام صادق علیه السلام شنیدم که فرمودند : بیش از هفتاد نشانِ زخم شمشیر ، بر  پیکر پاک سرور شهیدان  ، دیده شد .

متن خبر

الأمالی ‏للطوسی : و عنه، قال أخبرنا أحمد بن عبدون، عن ابن الزبیر، عن علی بن‏ الحسن بن فضال، عن العباس، عن أبی عمارة، عن معاذ بن مسلم، قال سمعت أبا عبد الله (علیه السلام) یقول وجد بالحسین بن علی (صلوات الله علیهما) نیف و سبعون ضربة بالسیف.

آدرس : امالی شیخ طوسی ص  677  ح 1431-  10 .


طرف پیروز در واقعه ی عاشورا

طرف پیروز در واقعه ی عاشورا

پس از فاجعه کربلا چنان غم و اندوه در مدینة الرسول و جهان اسلام  فراگیر شد که سال شهادت امام حسین علیه السلام  به « سال اندوه » نامیده شد . با این حال کسانی نیز بودند که همانند بنی امیه از شهادت آن بزرگوار خرسند بودند . اینان کسانی بودند که به دلیلی با امیر المومنین علیه السلام  دشمنی داشتند مانند آنانی که در مقابل دولت عدل محور ایشان ایستادند و از عدل ورزی آن بزرگوار کینه به دل داشتند . در این میان وارثان و فرزندانِ  جنگ افروزان جنگهای جمل و نهروان در کینه ورزی با خاندان علوی از همه بیشتر به  بنی امیه نزدیک بودند . شاید بتوان گفت سرآمد  این گروه  ،  خاندان زبیر و طلحه بودند .

روایتی از امام صادق علیه السلام رسیده که فردی از خاندان طلحه به نام ابراهیم  هنگام بازگشت کاروان اسرای کربلا از شام  ،  به استقبال کاروان رفت و به لحن کنایه آمیزی به امام  سجاد گفت : پیروز این واقعه که بود ؟[1]  امام در پاسخ فرمود : اگر می‏خواهی بدانی چه کسی پیروز شده است، هنگام فرا رسیدن وقت نماز، ابتدا اذان بگو و سپس نماز را اقامه کن  .

از آنجا که سخن این فرد همراه با کنایه بود امام نیز در پاسخ به همان سبک پاسخ گفتند . این فرمایش امام کنایه از آن است که بنی امیه می خواستند نام پیامبر (ص) و اسلام را از بین ببرند ولی نتوانستند و پدرم با قیام و شهادتش آنان را شکست داد و نام پیامبر (ص) همچنان از سوی موذنان و نمازگزاران صلا زده می شود . بنا بر این تو هنگام خواندن نماز خواهی فهمید که طرف پیروز این حادثه ماییم نه بنی امیه .

متن خبر

الامالی ، الشیخ الطوسی : بهذا الإسناد { أحمد بن عبدون ، عن علی بن محمد بن الزبیر ، عن علی بن فضال ، عن العباس بن عامر }، عن أبی عمارة، عن عبد الله بن طلحة، عن عبد الله بن سیابة، عن أبی عبد الله (علیه السلام)، قال :

لما قدم علی بن الحسین (علیهما السلام) و قد قتل الحسین بن علی (صلوات الله علیهما) استقبله إبراهیم بن طلحة بن عبید الله، و قال یا علی بن الحسین، من غلب و هو مغطى رأسه، و هو فی المحمل. قال فقال له علی بن الحسین إذا أردت أن تعلم من غلب، و دخل وقت الصلاة، فأذن ثم أقم.

 

آدرس : امالی‏ شیخ طوسی ص  677  ح 1432-  11  ،  بحار الأنوار ج  45 ص 177 ح 27  .




[1]. به نظر می رسد او می خواهد به امام کنایه بزند که اگر جد شما در جنگ جمل ، طلحه و زبیر را شکست دادند در این جنگ شما مغلوب شدید . این تعبیر به گونه ای عقده گشایی است .